Difference between revisions of "Raja Vidya Raja Guhya Yoga (राजविद्याराजगुह्ययोगः)"

From Dharmawiki
Jump to navigation Jump to search
(Adding verses from Gita Chapter 9)
 
(7 intermediate revisions by 3 users not shown)
Line 1: Line 1:
[[Category:Bhagavad Gita]]
+
{{ToBeEdited}}Raja Vidya Raja Guhya Yoga (Samskrit: राजविद्याराजगुह्ययोगः) is the commonly given name to the ninth Chapter of the [[Bhagavad Gita (भगवद्गीता)|Bhagavad Gita]]. In this chapter, ascertaining Arjuna to be a qualified aspirant and endowed with shraddha, Shri Krishna declares to him the sovereign knowledge and sovereign secret that is to be known by Pratyaksha Pramana (direct experience).<ref name=":0">Swami Sivananda (2000), [https://holybooks-lichtenbergpress.netdna-ssl.com/wp-content/uploads/BHAGAVAD-GITA-By-SRI-SWAMI-SIVANANDA.pdf Bhagavad Gita], Uttar Pradesh: The Divine Life Society, The Yoga of the Kingly Science and the Kingly Secret.</ref>
[[Category:Prasthana Trayi]]
 
 
श्रीपरमात्मने नमः
 
'''अथ नवमोऽध्यायः'''
 
  
'''श्रीभगवानुवाच'''
+
== परिचयः ॥ Introduction ==
 +
The previous chapters elaborate on unity with the Supreme reality being the highest goal of human life and failing which, all beings keep coming back to this material world. Here, Sri Krishna elaborates on the greatest secret that enables one attain the Supreme being. However, He also emphasizes that this becomes possible due to unwavering trust in this supreme knowledge; without which one would fail to redeem self from the vicious circle of birth and death.
  
इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे । ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥९- १॥
+
== अध्यायसारः ॥ Summary of the Ninth Chapter ==
 +
The Chapter begins with the description of the nature of the Supreme being. For, it is said that, those who are ignorant of this knowledge are caught helplessly in the cycle of birth and death.
  
राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् । प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥९- २॥
+
The Supreme being is described here, as eternal and all-comprehensive Truth. He is everything that is invisible and visible and pervades everything that exists. He is the sole director, sustainer and supervisor of the Cosmic Prakrti. He is the one who creates everything, sustains everything, and when final dissolution takes place, absorbs everything into Himself. He then manifests them again when the next creation begins. However, even amidst this creation, preservation and dissolution of the universe, the Supreme being stands as a silent witness, unaffected and unattached.
  
अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप । अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥९- ३॥
+
Ignorant beings are not able to recognize the Supreme within those who have realized Him. On the other hand, a realized Mahatma is a man of knowledge, perceiving the existence of the Supreme in all beings and creatures. A realized individual is able to behold the underlying unity of existence in all names and forms.
  
मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना । मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥९- ४॥
+
=== Divine protection ===
 +
It is said that the divine protection of the Supreme being is assured to all those who take refuge in Him. Whatever path one may follow, the ultimate goal is to attain Him. Therefore, He is the goal of the various methods of adhyatmik practice. Devotion, Sri Krishna emphasizes, is the essence of all adhyatmik discipline. If this supreme element is present, then the devotee is freed from bondage. It is the motive and degree of devotion that matters. Even the most unrighteous and wicked person, if he takes a radical turn towards the path of righteousness and truth, reaches the Supreme. Irrespective of the vocation one follows, one can attain the Supreme being  if one seeks earnestly and with loving devotion. Fixing the mind on the Supreme and dedicating everything (one’s body, mind, actions, emotion and will) to Him is the key.<ref name=":0" />
  
न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् । भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥९- ५॥
+
== Verses ==
 +
ॐ श्रीपरमात्मने नमः '''अथ नवमोऽध्यायः'''
  
यथाकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् । तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥९- ६॥
+
श्रीभगवानुवाच<blockquote>इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे । </blockquote><blockquote>ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥९- १॥</blockquote>śrī-bhagavān uvāca <blockquote>idaṁ tu te guhya-tamaṁ pravakṣyāmy anasūyave ।</blockquote><blockquote>jñānaṁ vijñāna-sahitaṁ yaj jñātvā mokṣyase ’śubhāt ॥9-1॥</blockquote><blockquote>राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् ।</blockquote><blockquote>प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥९- २॥</blockquote><blockquote>rāja-vidyā rāja-guhyaṁ pavitram idam uttamam ।</blockquote><blockquote>pratyakṣāvagamaṁ dharmyaṁ su-sukhaṁ kartum avyayam ॥9-2॥</blockquote><blockquote>अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप ।</blockquote><blockquote>अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥९- ३॥</blockquote><blockquote>aśraddadhānāḥ puruṣā dharmasyāsya paran-tapa ।</blockquote><blockquote>aprāpya māṁ nivartante mṛtyu-saṁsāra-vartmani ॥9-3॥</blockquote><blockquote>मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना ।</blockquote><blockquote>मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥९- ४॥</blockquote><blockquote>mayā tatam idaṁ sarvaṁ jagad avyakta-mūrtinā  ।</blockquote><blockquote>mat-sthāni sarva-bhūtāni na cāhaṁ teṣv avasthitaḥ ॥9-4॥</blockquote><blockquote>न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् ।</blockquote><blockquote>भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥९- ५॥</blockquote><blockquote>यथाकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् ।</blockquote><blockquote>तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥९- ६॥</blockquote><blockquote>सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् ।</blockquote><blockquote>कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥९- ७॥</blockquote><blockquote>प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः ।</blockquote><blockquote>भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥९- ८॥</blockquote><blockquote>न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनंजय ।</blockquote><blockquote>उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥९- ९॥</blockquote><blockquote>मयाध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् ।</blockquote><blockquote>हेतुनानेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥९- १०॥</blockquote><blockquote>अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् ।</blockquote><blockquote>परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥९- ११॥</blockquote><blockquote>मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः ।</blockquote><blockquote>राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥९- १२॥</blockquote><blockquote>महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः ।</blockquote><blockquote>भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥९- १३॥</blockquote><blockquote>सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः ।</blockquote><blockquote>नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥९- १४॥</blockquote><blockquote>ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते ।</blockquote><blockquote>एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥९- १५॥</blockquote><blockquote>अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाहमहमौषधम् ।</blockquote><blockquote>मन्त्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥९- १६॥</blockquote><blockquote>पिताहमस्य जगतो माता धाता पितामहः ।</blockquote><blockquote>वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक्साम यजुरेव च ॥९- १७॥</blockquote><blockquote>गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् ।</blockquote><blockquote>प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥९- १८॥</blockquote><blockquote>तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।</blockquote><blockquote>अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥९- १९॥</blockquote><blockquote>त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते ।</blockquote><blockquote>ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोकमश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥९- २०॥</blockquote><blockquote>ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति ।</blockquote><blockquote>एवं त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना गतागतं कामकामा लभन्ते ॥९- २१॥</blockquote><blockquote>अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते ।</blockquote><blockquote>तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥९- २२॥</blockquote><blockquote>येऽप्यन्यदेवताभक्ता यजन्ते श्रद्धयान्विताः ।</blockquote><blockquote>तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥९- २३॥</blockquote><blockquote>अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च ।</blockquote><blockquote>न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥९- २४॥</blockquote><blockquote>यान्ति देवव्रता देवान्पितॄन्यान्ति पितृव्रताः ।</blockquote><blockquote>भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥९- २५॥</blockquote><blockquote>पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।</blockquote><blockquote>तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥९- २६॥</blockquote><blockquote>यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् ।</blockquote><blockquote>यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥९- २७॥</blockquote><blockquote>शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः ।</blockquote><blockquote>संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥९- २८॥</blockquote><blockquote>समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः ।</blockquote><blockquote>ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥९- २९॥</blockquote><blockquote>अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् ।</blockquote><blockquote>साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥९- ३०॥</blockquote><blockquote>क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति ।</blockquote><blockquote>कौन्तेय प्रति जानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥९- ३१॥</blockquote><blockquote>मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः ।</blockquote><blockquote>स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥९- ३२॥</blockquote><blockquote>किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा ।</blockquote><blockquote>अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥९- ३३॥</blockquote><blockquote>मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।</blockquote><blockquote>मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥९- ३४॥</blockquote>ॐ तत्सदिति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे राजविद्याराजगुह्ययोगो नाम नवमोऽध्यायः ॥९॥
  
सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् । कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥९- ७॥
+
== References ==
 
+
[[Category:Bhagavad Gita]]
प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः । भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥९- ८॥
+
[[Category:Prasthana Trayi]]
 
+
<references />
न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनंजय । उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥९- ९॥
 
 
 
मयाध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् । हेतुनानेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥९- १०॥
 
 
 
अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् । परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥९- ११॥
 
 
 
मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः । राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥९- १२॥
 
 
 
महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः । भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥९- १३॥
 
 
 
सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः । नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥९- १४॥
 
 
 
ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते । एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥९- १५॥
 
 
 
अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाहमहमौषधम् । मन्त्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥९- १६॥
 
 
 
पिताहमस्य जगतो माता धाता पितामहः । वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक्साम यजुरेव च ॥९- १७॥
 
 
 
गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् । प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥९- १८॥
 
 
 
तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च । अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥९- १९॥
 
 
 
त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते । ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोकमश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥९- २०॥
 
 
 
ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति । एवं त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना गतागतं कामकामा लभन्ते ॥९- २१॥
 
 
 
अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते । तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥९- २२॥
 
 
 
येऽप्यन्यदेवताभक्ता यजन्ते श्रद्धयान्विताः । तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥९- २३॥
 
 
 
अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च । न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥९- २४॥
 
 
 
यान्ति देवव्रता देवान्पितॄन्यान्ति पितृव्रताः । भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥९- २५॥
 
 
 
पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति । तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥९- २६॥
 
 
 
यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् । यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥९- २७॥
 
 
 
शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः । संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥९- २८॥
 
 
 
समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः । ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥९- २९॥
 
 
 
अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् । साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥९- ३०॥
 
 
 
क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति । कौन्तेय प्रति जानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥९- ३१॥
 
 
 
मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः । स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥९- ३२॥
 
 
 
किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा । अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥९- ३३॥
 
 
 
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु । मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥९- ३४॥
 
 
 
ॐ तत्सदिति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे राजविद्याराजगुह्ययोगो नाम नवमोऽध्यायः ॥९॥
 

Latest revision as of 17:50, 22 March 2020

ToBeEdited.png
This article needs editing.

Add and improvise the content from reliable sources.

Raja Vidya Raja Guhya Yoga (Samskrit: राजविद्याराजगुह्ययोगः) is the commonly given name to the ninth Chapter of the Bhagavad Gita. In this chapter, ascertaining Arjuna to be a qualified aspirant and endowed with shraddha, Shri Krishna declares to him the sovereign knowledge and sovereign secret that is to be known by Pratyaksha Pramana (direct experience).[1]

परिचयः ॥ Introduction

The previous chapters elaborate on unity with the Supreme reality being the highest goal of human life and failing which, all beings keep coming back to this material world. Here, Sri Krishna elaborates on the greatest secret that enables one attain the Supreme being. However, He also emphasizes that this becomes possible due to unwavering trust in this supreme knowledge; without which one would fail to redeem self from the vicious circle of birth and death.

अध्यायसारः ॥ Summary of the Ninth Chapter

The Chapter begins with the description of the nature of the Supreme being. For, it is said that, those who are ignorant of this knowledge are caught helplessly in the cycle of birth and death.

The Supreme being is described here, as eternal and all-comprehensive Truth. He is everything that is invisible and visible and pervades everything that exists. He is the sole director, sustainer and supervisor of the Cosmic Prakrti. He is the one who creates everything, sustains everything, and when final dissolution takes place, absorbs everything into Himself. He then manifests them again when the next creation begins. However, even amidst this creation, preservation and dissolution of the universe, the Supreme being stands as a silent witness, unaffected and unattached.

Ignorant beings are not able to recognize the Supreme within those who have realized Him. On the other hand, a realized Mahatma is a man of knowledge, perceiving the existence of the Supreme in all beings and creatures. A realized individual is able to behold the underlying unity of existence in all names and forms.

Divine protection

It is said that the divine protection of the Supreme being is assured to all those who take refuge in Him. Whatever path one may follow, the ultimate goal is to attain Him. Therefore, He is the goal of the various methods of adhyatmik practice. Devotion, Sri Krishna emphasizes, is the essence of all adhyatmik discipline. If this supreme element is present, then the devotee is freed from bondage. It is the motive and degree of devotion that matters. Even the most unrighteous and wicked person, if he takes a radical turn towards the path of righteousness and truth, reaches the Supreme. Irrespective of the vocation one follows, one can attain the Supreme being if one seeks earnestly and with loving devotion. Fixing the mind on the Supreme and dedicating everything (one’s body, mind, actions, emotion and will) to Him is the key.[1]

Verses

ॐ श्रीपरमात्मने नमः अथ नवमोऽध्यायः

श्रीभगवानुवाच

इदं तु ते गुह्यतमं प्रवक्ष्याम्यनसूयवे ।

ज्ञानं विज्ञानसहितं यज्ज्ञात्वा मोक्ष्यसेऽशुभात् ॥९- १॥

śrī-bhagavān uvāca

idaṁ tu te guhya-tamaṁ pravakṣyāmy anasūyave ।

jñānaṁ vijñāna-sahitaṁ yaj jñātvā mokṣyase ’śubhāt ॥9-1॥

राजविद्या राजगुह्यं पवित्रमिदमुत्तमम् ।

प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं सुसुखं कर्तुमव्ययम् ॥९- २॥

rāja-vidyā rāja-guhyaṁ pavitram idam uttamam ।

pratyakṣāvagamaṁ dharmyaṁ su-sukhaṁ kartum avyayam ॥9-2॥

अश्रद्दधानाः पुरुषा धर्मस्यास्य परन्तप ।

अप्राप्य मां निवर्तन्ते मृत्युसंसारवर्त्मनि ॥९- ३॥

aśraddadhānāḥ puruṣā dharmasyāsya paran-tapa ।

aprāpya māṁ nivartante mṛtyu-saṁsāra-vartmani ॥9-3॥

मया ततमिदं सर्वं जगदव्यक्तमूर्तिना ।

मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः ॥९- ४॥

mayā tatam idaṁ sarvaṁ jagad avyakta-mūrtinā ।

mat-sthāni sarva-bhūtāni na cāhaṁ teṣv avasthitaḥ ॥9-4॥

न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् ।

भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावनः ॥९- ५॥

यथाकाशस्थितो नित्यं वायुः सर्वत्रगो महान् ।

तथा सर्वाणि भूतानि मत्स्थानीत्युपधारय ॥९- ६॥

सर्वभूतानि कौन्तेय प्रकृतिं यान्ति मामिकाम् ।

कल्पक्षये पुनस्तानि कल्पादौ विसृजाम्यहम् ॥९- ७॥

प्रकृतिं स्वामवष्टभ्य विसृजामि पुनः पुनः ।

भूतग्राममिमं कृत्स्नमवशं प्रकृतेर्वशात् ॥९- ८॥

न च मां तानि कर्माणि निबध्नन्ति धनंजय ।

उदासीनवदासीनमसक्तं तेषु कर्मसु ॥९- ९॥

मयाध्यक्षेण प्रकृतिः सूयते सचराचरम् ।

हेतुनानेन कौन्तेय जगद्विपरिवर्तते ॥९- १०॥

अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् ।

परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥९- ११॥

मोघाशा मोघकर्माणो मोघज्ञाना विचेतसः ।

राक्षसीमासुरीं चैव प्रकृतिं मोहिनीं श्रिताः ॥९- १२॥

महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः ।

भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥९- १३॥

सततं कीर्तयन्तो मां यतन्तश्च दृढव्रताः ।

नमस्यन्तश्च मां भक्त्या नित्ययुक्ता उपासते ॥९- १४॥

ज्ञानयज्ञेन चाप्यन्ये यजन्तो मामुपासते ।

एकत्वेन पृथक्त्वेन बहुधा विश्वतोमुखम् ॥९- १५॥

अहं क्रतुरहं यज्ञः स्वधाहमहमौषधम् ।

मन्त्रोऽहमहमेवाज्यमहमग्निरहं हुतम् ॥९- १६॥

पिताहमस्य जगतो माता धाता पितामहः ।

वेद्यं पवित्रमोंकार ऋक्साम यजुरेव च ॥९- १७॥

गतिर्भर्ता प्रभुः साक्षी निवासः शरणं सुहृत् ।

प्रभवः प्रलयः स्थानं निधानं बीजमव्ययम् ॥९- १८॥

तपाम्यहमहं वर्षं निगृह्णाम्युत्सृजामि च ।

अमृतं चैव मृत्युश्च सदसच्चाहमर्जुन ॥९- १९॥

त्रैविद्या मां सोमपाः पूतपापा यज्ञैरिष्ट्वा स्वर्गतिं प्रार्थयन्ते ।

ते पुण्यमासाद्य सुरेन्द्रलोकमश्नन्ति दिव्यान्दिवि देवभोगान् ॥९- २०॥

ते तं भुक्त्वा स्वर्गलोकं विशालं क्षीणे पुण्ये मर्त्यलोकं विशन्ति ।

एवं त्रयीधर्ममनुप्रपन्ना गतागतं कामकामा लभन्ते ॥९- २१॥

अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते ।

तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम् ॥९- २२॥

येऽप्यन्यदेवताभक्ता यजन्ते श्रद्धयान्विताः ।

तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम् ॥९- २३॥

अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च ।

न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्च्यवन्ति ते ॥९- २४॥

यान्ति देवव्रता देवान्पितॄन्यान्ति पितृव्रताः ।

भूतानि यान्ति भूतेज्या यान्ति मद्याजिनोऽपि माम् ॥९- २५॥

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यो मे भक्त्या प्रयच्छति ।

तदहं भक्त्युपहृतमश्नामि प्रयतात्मनः ॥९- २६॥

यत्करोषि यदश्नासि यज्जुहोषि ददासि यत् ।

यत्तपस्यसि कौन्तेय तत्कुरुष्व मदर्पणम् ॥९- २७॥

शुभाशुभफलैरेवं मोक्ष्यसे कर्मबन्धनैः ।

संन्यासयोगयुक्तात्मा विमुक्तो मामुपैष्यसि ॥९- २८॥

समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः ।

ये भजन्ति तु मां भक्त्या मयि ते तेषु चाप्यहम् ॥९- २९॥

अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् ।

साधुरेव स मन्तव्यः सम्यग्व्यवसितो हि सः ॥९- ३०॥

क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति ।

कौन्तेय प्रति जानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति ॥९- ३१॥

मां हि पार्थ व्यपाश्रित्य येऽपि स्युः पापयोनयः ।

स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम् ॥९- ३२॥

किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा ।

अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम् ॥९- ३३॥

मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।

मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥९- ३४॥

ॐ तत्सदिति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे राजविद्याराजगुह्ययोगो नाम नवमोऽध्यायः ॥९॥

References

  1. 1.0 1.1 Swami Sivananda (2000), Bhagavad Gita, Uttar Pradesh: The Divine Life Society, The Yoga of the Kingly Science and the Kingly Secret.